Танюша ончыч подыш вӱдым оптале, кукуруз шӱрашым пыштыш, возакеш олтыш. Под воктек теҥгылым шӱдыралтышат, кӱзен шогале, пучымышыжым пакырча дене пудыратыш. Под пундаште шӱраш шагал гай чучат, изиш ӱстарыш. Вӱд ырыш, шолаш пурыш, а шӱраш садак шагал. Тыге тудо икмыняр гана шӱрашым пыштыш, чарныде пудыратыш.
Ик жап гыч пучымыш оварыш да подым темен шындыш, но кӱын ыш шу. Йӧра эше аваж ден Настя акаже жапыштыже толын пурышт. Под тич пучымышым ужычат, воштылаш тӱҥальыч. Вара вашке гына изи ӱдырын пашажым тӧрлышт да пырля ӱстел коклаш кочкаш шинчыч. Аваже шӱчаҥше, пӱжалт пытыше ӱдыржым ӧндале, шыман вӱчкалтыш: «Тау, изи падырашем, мемнан верч ойгыртенат».
Илышыштат тыгак лийшаш. Изи але кугу икшыве-влак авашт-ачаштым мондышаш огытыл. Нунылан полшыман, тазалыкыштым эскерыман. Кызыт кечын телефон дене йыҥгыртен мутланаш лиеш, но ужын толмо сайрак - нуно садак вучат вет.